Rok z M. Mechtyldą

Wysoka pozycja Matki Bożej sprawia, że uniża się Ona jeszcze bardziej. Całe Jej życie było nieustannym wyniszczeniem, które przekracza nasze zrozumienie i to wszystko, co możemy z tego pojąć. Tak jak nie możemy zrozumieć wielkości Jej chwały, bo nawet sami Aniołowie nie mogą tego dokonać, nie mniej niemożliwym jest dla nas zrozumienie głębi Jej pokory. Są to dla nas nieprzeniknione przestrzenie.

Aniołowie, mimo iż są czystymi duchami, nie mogą ogarnąć swym poznaniem wielkości i wspaniałości Najświętszej Matki Bożej, będąc pod każdym względem niższymi od Niej. Serafiny są najbliżej Boga spośród dziewięciu chórów anielskich i płoną Bożym ogniem, który trawi je, ale nie spala, a będąc pierwszymi rangą, otrzymują rozkazy bezpośrednio od Boga, aby przekazywać je innym – one również muszą przed Nią ustąpić.

Bóg oglądał siebie w Maryi jak w zwierciadle i tym właśnie zachwycił się, przejął się podziwem i wielką radością. Chociaż była Ona Jego dziełem, zapatrzył się na Nią z wielkim upodobaniem, jakby nigdy Jej nie widział. Cała Trójca wylała się na Nią z taką pełnią łask, że trzeba było Jej pojemności, pojemności z daru Boga, aby wszystkie je mogła pomieścić.

Można zastosować do Maryi – i to słuszniej niż do jakiegokolwiek stworzenia – to, co jest powiedziane w Księdze Rodzaju przy opisie stworzenia świata: Przypatrzywszy się swoim dziełom, ujrzał Bóg, że były dobre [por. Rz 1]. Ale tutaj to arcydzieło Jego rąk, dlatego uznaje Ją On nie tylko za dobrą, lecz za najdoskonalszą, najznakomitszą, najgodniejszą siebie. Upodobał On sobie w tym dziele, powinszował sobie, że tak udało Mu się to arcydzieło łaski i natury.

Upodobanie w sobie i ukryta próżność niweczą wszystko. Ale w małych rzeczach wszystko jest małe – to was upokarza. Nie dajcie się zmylić, podążajcie za prawdziwym światłem i za wskazaniami, których udziela wam sam Jezus Chrystus. Jeśli chcecie być wielkie wedle łaski i wedle darów Bożych, bądźcie tak małe i tak poniżone wobec samych siebie i wobec stworzeń, abyście nie mogły już siebie odnaleźć. Swoje mieszkanie uczyńcie w nicości, bądźcie niczym we wszystkich rzeczach, a będziecie całe w Jezusie Chrystusie.

Dusza jest zawsze narażona na utratę odwagi, aż do czasu, gdy pozna w swej głębi przepaść swojej nędzy, nicości i bezsilności oraz odkryje siłę i moc Jezusa Chrystusa, gdy z własnego doświadczenia zobaczy, jak nieustannie zależy od łaski. Kiedy dusza pozna tę prawdę trwa niewzruszenie w swej nicości, nie dziwiąc się wcale swoją niemocą, lecz wydając się mocy Jezusa Chrystusa.