Rok z M. Mechtyldą

Niech ciało znosi, niech dusza cierpi, a najwyższy szczyt ducha, czyli głębia duszy niech nie przejmuje się ani jednym ani drugim, niech się nad tym nie zastanawia, nie współczuje, tak, jakby w ogóle nie miała w tym udziału. Niech będzie zjednoczona z Bogiem, aby chcieć, akceptować i uzgadniać swoją wolę z Jego wolą.

Nasza wielka św. Scholastyka była gołąbką czystą i niewinną, która nieustannie trwała w godnej uwielbienia arce – Jezusie Chrystusie. Spoczywała w szczelinach skały i nigdy ich nie opuszczała. My, które mamy zaszczyt być jej córkami, powinnyśmy żyć tym samym duchem milczenia, modlitwy, wyniszczenia, samotności, życiem nieznanym i ukrytym.

Kościół święty jest jak dobra matka, która kieruje wszystkim dla dobra swoich dzieci. Ponieważ wie on, że znajomość samych siebie jest niezbędna w drodze do Boga, zarządził ceremonię, którą dziś praktykujemy. Chce, aby ponawiać ją każdego roku, bo tak ważne jest, abyśmy były przekonane, że jesteśmy niczym: nicością bytu, a ponadto nicością grzeszną, sprzeciwiającą się Bogu.

Nie możecie lepiej uczcić naszego błogosławionego Ojca niż przez praktykę jego świętej Reguły. Nie wystarczy jednak mieć ją kieszonce, nosić na swym sercu – trzeba zaczerpnąć jej ducha. Jej podstawą jest Ewangelia i Pismo Święte. Czy może być coś świętszego? To są słowa Jezusa Chrystusa. Święty Benedykt jest znany w całym Kościele jako największy prawodawca i patriarcha. Jak bardzo jesteście zobowiązane wobec Boga, który uczynił was córkami tak czcigodnego Ojca!

Podziwiajcie odwagę świętego Benedykta, ale nie tylko dlatego, że wyrzeka się korzyści i zaszczytów. Spójrzcie jeszcze jak zapomina o sobie samym, jak wydaje sobie wojnę przez czuwania, posty, surowości, które praktykuje w tej przerażającej samotności, i to w tak młodym wieku. Jedynie Bóg był ich świadkiem. O, gdybyśmy mogły przedostać się do zakamarków tej skały, aby zobaczyć, czym się zajmuje na swojej głębokiej pustyni, z pewnością wyszłybyśmy pełne podziwu.

Ujrzałam, że nasz chwalebny Ojciec święty Benedykt był żywym obrazem i uosobieniem świętości Jezusa Chrystusa, że posiadał pełnię ducha Jezusa Chrystusa – ducha wszystkich sprawiedliwych. Benedyktynka powinna czerpać ze św. Benedykta pełnię łaski, ponieważ on otrzymał ją po to, by przekazać swoim dzieciom. Oby wszystkie doszły do doskonałości wspomagane szczególnie przez tego wielkiego świętego, który współdziałał z Duchem Świętym przy osiąganiu świętości przez wszystkich świętych swego Zakonu.