Adorujcie upokorzenie i ból, w których Jezus Chrystus jest pogrążony na pustyni, z powodu widoku obciążających Go grzechów ludzi. Aby Go naśladować starajcie się głęboko upokorzyć przed boskim Majestatem, mając serce złamane bólem i skruchą za wszystkie wasze grzechy.
26 lutego
Adorujcie posty i wstrzemięźliwość Jezusa Chrystusa na pustyni, radując się, że Kościół nakłada na was obowiązek naśladowania Go przez zachowanie czterdziestodniowego postu. Ofiarujcie umiłowanemu Zbawicielowi wasze posty, aby uczcić Jego posty i dla Jego miłości chętnie znoście niewygody, których doświadczycie z tego powodu, nawet głód, gdy go odczujecie, przypominając sobie, że On bardzo chętnie cierpiał dla was.
25 lutego
Adorujcie cierpienia Jezusa Chrystusa na pustyni, gdzie doświadcza braku wszelkich udogodnień życiowych. Aby Go naśladować starajcie się ogołocić ze wszystkich rzeczy, które mogłyby sprawić wam przyjemność, a nawet znoście z radością pozbawienie tych, które są wam najpotrzebniejsze, gdy Opatrzność dozwoli, aby wam ich brakowało.
24 lutego
Adorujcie nieustanną modlitwę Jezusa Chrystusa na pustyni. Aby Go naśladować, starajcie się, aby wasza modlitwa trwała zawsze. Osiągniecie to dzięki stałemu zwróceniu się ku Bogu, którego nigdy nie powinnyście dobrowolnie tracić z oczu w tym wszystkim, co robicie.
23 lutego
Adorujcie pokutę Jezusa Chrystusa na pustyni. Aby Go naśladować starajcie się czynić taką pokutę, na jaką wasze siły oraz posłuszeństwo wam pozwalają, z całą gorliwością miłości, do jakiej jesteście zdolne. Wykonujcie zwłaszcza takie uczynki pokutne, do których zobowiązuje was wasz stan, dołączając do nich umartwienie ducha jako najważniejszy spośród nich.
22 lutego
Adorujcie wewnętrzne cierpienia świętej duszy Jezusa Chrystusa na pustyni. Aby zjednoczyć się z tak bolesnym stanem przez Niego tam ponoszonym, wiernie znoście opuszczenie, ogołocenie, agonię i inne bolesne czy krzyżujące dyspozycje, w które nas wprowadza.