„Pan Jezus w swoim Człowieczeństwie daje się nam w Komunii Świętej, by dokonywać cudownych rzeczy w naszych duszach, a zwłaszcza rozpalać pobożność. Po Bóstwie nie ma nic tak godnego miłości na ziemi jak najświętsze Człowieczeństwo naszego Pana. Kochajcie je, i niezależnie od tego, co odczuwacie, zwróćcie oczy na to uwielbione Człowieczeństwo, by się do niego upodobnić. To wasz wzór. W nim znajdziecie cudowne pouczenia, w nim — ogromną siłę i pociechę w waszych cierpieniach.”
13 maja
„W sensie ścisłym Wniebowstąpienie jest świętem Człowieczeństwa naszego Pana. O, Człowieczeństwo godne uwielbienia przez swe zjednoczenie hipostatyczne ze Słowem! Człowieczeństwo zmiażdżone, umęczone, poranione, zszargane, traktowane niegodnie pod każdym względem. O, święte Człowieczeństwo, które tak bardzo nas umiłowało, że nie chcąc rozłączać się z nami ustanowiło swe mieszkanie wśród nas w Najświętszym Sakramencie Ołtarza, aż do skończenia świata.”
12 maja
„Dusze, które kochają Pana Jezusa czystą miłością powinny rozradować się tajemnicą Wniebowstąpienia. To właśnie uczynili Apostołowie, gdy ich umysły zostały oświecone przez Ducha Świętego. Święty Piotr został oświecony już wcześniej, gdy rozpoznał bóstwo Jezusa Chrystusa i wyznał: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.”
11 maja
„Wniebowstąpienie, które jest dopełnieniem wielkiego dzieła zbawienia, wydaje się pozostawiać w naszych sercach głębszy ślad, podobnie jak ostatnie gesty kochanych przez nas osób. Jezus Chrystus wstąpił do nieba i powinnyśmy tam za Nim podążać jako za naszą Głową. Jest On przedmiotem naszej miłości, zostałyśmy stworzone, aby Go kochać. Dlatego nie można już płożyć się po ziemi, ale piąć się za Jezusem do nieba.”
10 maja
„O, ileż pięknych i wspaniałych rzeczy ukrytych jest w Jezusie Chrystusie! Któż może je pojąć? Nie chodzi mi o te, które dotyczą Jego boskiego bytu – one są niepojęte; mam natomiast na myśli Jego słodycz, delikatność, godne uwielbienia tajemnice i Jego działanie w nas. Ale to sam Duch Święty może nas o nich pouczyć.”
8 maja
„Nigdy nie powinnyście patrzeć na siebie nawzajem po ludzku. Chociaż nadaje się wam różne imiona, aby was od siebie odróżnić, to jednak powinnyście widzieć w waszych siostrach jedynie Jezusa Chrystusa, patrzeć na nie jako na Jego umiłowane, w których ma upodobanie, które są przeznaczone, by w chwale posiadać Go na wieki.”